Το πρώτο μου εξάμηνο στο ελληνικό πανεπιστήμιο.

Αντάξιο των προσδοκιών μου.

Ένα άοσμο ξεκίνημα, ως επίμεμπτα στοιχεία που το περιχαράκωσαν θα προσδιόριζα αυτόν τον αδικαιολόγητο φόβο μου για οτιδήποτε πρωτόγνωρο καθώς και όλα τα άλλα συμπλέγματα μειωμένης κοινωνικότητας, που δυστυχώς υποπτεύομαι ότι με κατατρύχουν.

Άγνωστη μεταξύ αγνώστων, τόσο κοντή όσο χρειαζόταν ώστε να το θεωρώ πιθανότατο να με συγχέουν με παιδί πρώτης γυμνασίου, (:nono: δεν υπερβάλλω), οι πρώτες μέρες ήταν ο φόβος και ο τρόμος μου, λες και περίμενα τη στιγμή για να μπω στη ζώνη του λυκόφωτος, επηρεασμένη από διαφόρων ειδών φήμες για τους πάντες και τα πάντα. Συμφοιτητές, αντιμετώπιση πρωτοετών, παρατάξεις, κτίριο, μαθήματα, φοιτητική…επιβίωση, προτροπές, συμβουλές, απαγορεύσεις (γελάει ο κόσμος), ναι, άκουσα τα ανήκουστα.

Και μετά από αυτό το ανελέητο γαμήσι του ήδη κατακρεουργημένου από την εντροπία των πανελληνίων και σαπισμένου μέσα στην καλοκαιρινή αδράνεια, μυαλού μου, είπα να αφήσω παραπεταμένες αυτές τις ηλιθιότητες στον ινιακό μου λοβό έη κέη έη “πίσω μέρος του μυαλού μου” και να επικεντρωθώ στα ουσιώδη του πανεπιστημίου με τσαμπουκά, που μου έχουν πει ότι κατέχω καλά. 

Και ήρθαν οι πρώτες παρέες. Οι πρώτες έξοδοι, τα πρώτα πιοτά, ρακόμελα, μεθύσια, ταξιδάκια στο κοντινό Ρέθυμνο, συνδυαζόμενα με την όσο το δυνατόν αδιάλειπτη παρακολούθηση των διαλέξεων στο Πιτσικέη, πότε με αγνό και ειλικρινή ενθουσιασμό, πότε αποζητώντας μυγοσκοτώστρες, και σε ακόμα χειρότερη περίπτωση ενέσεις για να στανιάρω από την πλήξη μου.

Στα εργαστήρια δε, πόσο πιο τρου μεταλ θα μπορούσε να είναι η κατάσταση? Σκοτωμοί ζώων, καρφιτσώματα, σκαλίσματα με βελόνες, αίματα, τραυματισμοί με H2SO4, δαγκωματιές από ποντίκια, συνεχής αγώνας δρόμου για να είμαστε στην ώρα μας, τις εργασίες μας θα μπορούσαν κάλλιστα να συνοδεύουν τραγούδια σαν και αυτό.

Ήρθαν οι συνελεύσεις, οι πόσο για τον πέο προφανείς προσπάθειες κομματικών στελεχών να ψαρέψουν πρωτοετείς, οι συζητήσεις, οι δικηγόροι του διαβόλου, οι ελλιπείς απαντήσεις και η λυπηρές συνειδητοποιήσεις.

Και ήρθε η εξεταστική. Ήγγικεν η ώρα που πρέπει να λησμονήσω, ας πούμε, την ανεμελιά των προηγούμενων 4 μηνών, σε συνδυασμό με το χαλαρό διάβασμα που έριξα, και να πέσω με τα μούτρα στο κυνήγι βαθμών, μαζί με άλλους 80 συνομηλίκους μου, κάτι γαβ-γαβ τύπους και τύπισσες, οι οποίοι παρά το γεγονός ότι κούνησαν το μαντίλι στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, ακόμη αρέσκονται σε αηδιαστικές και σαθρές προσπάθειες να ανταγωνιστούν ο ένας τον άλλον, αρνούμενοι σημειώσεις, ρωτώντας τάχα μου με ειλικρινές ενδιαφέρον για βαθμούς άλλων και αναλισκόμενοι σε αθυροστομίες (ε τη βρωμιάρα που πήρε και 10, να πάει να γαμηθεί) πίσω από πλάτες, και πάλι άλλων. Γαβ γαβ.

Αυτά είναι.