Τα κύματα και οι αφροί πίσω από τους συνεχείς βόμβους και τρανταγμούς του σαπιοκάραβου, καθώς έσχιζε τη θάλασσα πάντα μου θύμιζαν ψυχαναγκασμό. Κάποιου είδους σωστά οργανωμένο τελετουργικό με τα σημάδια της μνήμης του χαραγμένα εσαεί πάνω μου, ως απομεινάρια ενός επιβιβλημένου αισθήματος νοσταλγίας. Τα σμήνη των θαλασσινών σταγόνων που πάντα με δέρναν κατά τη συνηθισμένη βόλτα στο κατάστρωμα, υδάτινες αλυσίδες, προοίμια της παντοτινής ολικής επαναφοράς, του συγχρωτισμού με πλήθη φαινομενικά ανίκανα για βία, ανεξήγητα προσκολλημένα σε όλα αυτά που είτε με άφηναν αδιάφορη είτε πάλευα να ξεχάσω για να μην ξεχάσω τον εαυτό μου: τα τοπία, τις συνήθειες, τους ανθρώπους, τα αντικείμενα, τις στιγμές. Όλα τα πνιγηρά ενθύμια στα οποία άλλοτε μοίραζα ελεύθερες προσκλήσεις παθητικής διάπλασης και που όποτε η τοπολογική μου θέση γινόταν προνομιακή φρόντιζα να καταχωνιάζω στην πιο ενοχική γωνιά απαξίωσης που έβρισκα. Μερικές φορές με ανάγκαζα να παρακολουθώ αυτή την τελεολογία, της ακολουθίας παρατημένων κυμάτων που οδεύουν προς σταδιακή εξαφάνιση, προσπαθώντας να συνδέσω τον εαυτό μου με τον υποτιθέμενο κρυμμένο λυρισμό της ποιητικής αυτής εικόνας, μα κάθε φορά συνειδητοποιούσα με απεγνωσμένο κυνισμό, την κενότητα νοήματος. Οι στιγμές αυτές, όσους λυρισμούς και να κράδαιναν δε σήμαιναν τίποτα αφού η πόλη που με τραβούσε πάλι στους κόλπους της δε σήμαινε τίποτα. Καιρό με τον καιρό οι κοροϊδίες της στιγμής έφτασαν στα ζενίθ τους όταν συνειδητοποίησα πως αυτή η μπρος-πίσω κίνηση και όλες οι στιγμές της, οι ψυχαναγκασμοί, οι ενατενιστικές ακινησίες κατέληξαν να αποτελούν μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία που έγινε το τελετουργικό που ελάμβανε χώρα στη θάλασσα. Στο τέλος βρέθηκα να απολαμβάνω και τους ήχους, τα γουργουρητά των κυμάτων καθώς δημιουργούνταν και έσβηναν με τρόπο παρόμοιο με τον οποίο εγώ η ίδια έφτιαχνα και κατέστρεφα πτυχές της δικής μου παρελθοντικής και μη ύπαρξης, θράυσματα ψυχών πολλών διαφορετικών εαυτών σε σύγκρουση και μίξη. Ήταν η σειρά μου να γίνω το πλοίο, πλάθοντας ενεργά την πόλη που κάθε τόσο επισκεπτόμουν και εγκατέλειπα, αναδιοργανώνοντας και αποδιώχνοντας βλαβερές εκτοπλασματικές υπάρξεις, δίνοντας ζωή ακόμα και σε κατά κοινή λογική και γνώμη φανταστικούς φίλους μιας φαινομενικά ατέλειωτης παιδικής ηλικίας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου