Περί εαυτού

"Να είσαι ο εαυτός σου". Αχαχα, εντάξει. Μου το έχουν πει πάρα πολλές φορές, έχει καταντήσει καραμέλα και την πιπιλάνε όλοι πια. Με συμβουλεύουν να είμαι ο εαυτός μου, όταν πρόκειται να κάνω κάτι σημαντικό, υποθέτω ότι το λένε επειδή πιστεύουν ότι μόνο έτσι θα έχω τη δυνατότητα να πετύχω, ας πούμε. Καθόλου πιο εύκολα δε θα συμβεί αυτό, μάλλον θα πασχίσω περισσότερο, γιατί θα πρέπει να πείσω όσους θα συναναστραφώ αργότερα, να αποδεχτούν αυτόν τον εαυτό, κάτι που θα επιτευχθεί με μεγαλύτερη προσπάθεια από το να υποκρίνομαι για να ικανοποιήσω άλλους, και έπειτα να απολαύσω την ευτελή αποδοχή.
Ίσως και να το σκέφτομαι υπερβολικά, μα μου φαίνεται ότι μιλάνε αόριστα μόνο και μόνο για να πουν κάτι. Συλλογίζονται το λόγο και όχι το ίδιο το μέσο με το οποίο προσπαθούν να κουράρουν αυτό που εκλαμβάνονται ως “ανήσυχη, ακόμη εφηβική ψυχή”. Γιατί σκέφτονται “πρέπει να πω κάτι στο κορίτσι να το ενθαρρύνω τώρα που κάνει τα πρώτα του βήματα” και αρχίζουν να υιοθετούν το ρόλο κάποιου συμβουλάτορα που μπορεί και να έχω ανάγκη, μα ουδέποτε άφησα να εννοηθεί κάποιο θέλω μου να είμαι θύμα αδυσώπητων βαυκαλισμών. Γιατί περί τέτοιων πρόκειται. Τι συμβαίνει αν, έστω και σε ελάχιστο βαθμό, δε σου αρέσει ο εαυτός σου; Αν για μια πτυχή του, ακόμα και μηδαμινής σημασίας αποστρέφεσαι τη διαδικασία ταυτοποίησης με αυτόν, και εύχεσαι να μην ήσουν τόσο “έτσι” ή “αλλιώς” με την αποστροφή σου να πηγάζει από αυτούς συμβουλεύουν. 

Ευτυχώς που μιλάνε όσοι μιλάνε λοιπόν, και ας μου λένε τρισμέγιστες ανοησίες, έτσι με κάνουν να παίρνω ανάποδες αρχικά, να κοντοστέκομαι για δύο τρία δευτερόλεπτα με ανοικτό το στόμα σκεπτόμενη “τι μου είπε τώρα” και λίγο αργότερα να βάζω τα πράγματα σε μια σειρά.

Έχεις μια προσωπικότητα μα η κατάσταση τριγύρω σου, δε συμβαδίζει με αυτή, σε πνίγει, με την έννοια ότι καθιστά κάποιες αθέατες μα γνήσιες διαστάσεις του εαυτού σου, παράλογες και μισανθρωπιστικές γιατί όλοι οι άλλοι είναι αλλιώς γύρω σου, συγκριτικά. Έτσι σου φαίνεται, από τον τρόπο που συμπεριφέρονται οι πολλοί. Αυτοί σε έβαλαν στη διαδικασία να το σκεφτείς αυτό και σχεδόν ντρέπεσαι. Και δε μιλάς, ουδέποτε τις εκφράζεις, επιλέγεις να αλλάξεις ίσως, υιοθετώντας άλλα στοιχεία, με αυτές τις πτυχές του εαυτού να παραμένουν λανθάνουσες, έτοιμες ωστόσο να βγουν στην επιφάνεια κάθε γαμημένη φορά που νιώθεις κάτι να σε καίει, η φωνή σου να χάνεται ξάφνου μπρος στη στενοχώρια, το στόμα να στεγνώνει, εκείνη τη γαμημένη στιγμή του εκνευρισμού ή του πόνου που νιώθεις τα μάτια σου να βουρκώνουν λες και σε πονάει κάποιος σωματικά και να θες τόσο πολύ να αρχίζεις να τους βρίζεις όλους. Υποκριτικά επικρατούν τα αντίπαλα δέη στη συμπεριφορά σου. Αναθεωρείς έπειτα. Και πάλι αλλάζεις. Αλλάζεις, για να ικανοποιήσεις κάποιον άλλον ή άλλους, πρωτίστως. Μπορεί βέβαια να το επιθυμείς, μα η ίδια η σπίθα έχει άλλη πηγή. Ο εαυτός είναι μάλλον σχετικός. Τον διαμορφώνεις και αν θες τον μεταβάλλεις ως προς αυτούς, πλευρές που σε αυτούς δε θα αρέσουν, με στόχο να εναρμονιστείς μαζί τους, να εισβάλεις σε έναν κύκλο ανθρώπινο, πολύ πιθανόν σε αυτόν να εντάσσονται και όσοι σε συμβούλεψαν να είσαι ο εαυτός σου-αναφέρονταν στο γνήσιο, υποθέτω. 

Έτσι φτάνω να απορώ, πώς συμβουλεύουν “να είσαι ο εαυτός σου” όταν μπροστά στην πρώτη ιδιορρυθμία ή διαφορετικότητα, αυτοί οι ίδιοι συμβουλάτορες, στις μεταξύ σας σχέσεις, δυσφορούν και είναι πρόθυμοι να σε βάλουν στο σωστό δρόμο; 
Κινήσεις  που μοιάζουν περισσότερο με τάσεις κατασπάραξης οποιασδήποτε αυθεντικότητας παρά με αληθινό και πηγαίο ενδιαφέρον. Η υποκρισία, λοιπόν, θα αργήσει να πλεύσει τα λοίσθια. Και ας λένε από 'δω και από 'κει κάποιοι ότι η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Ψεύδονται.