Voici la peur

Πάντα πορευόμουν με το φόβο να μου κρατάει το χεράκι. Πρωτεϊκά και αλλοπρόσαλλα. Σε κάθε μου κίνηση, μια ανασφάλεια. Σκεφτόμουν το πιθανό πισωγύρισμα, οτιδήποτε μπορούσε να πάει αναπόταμα στην αρχική μου σκέψη και θέληση, μήπως δεν προέκυπταν όλα όπως τα είχα υπολογίσει, αναλογιζόμουν ως πιθανό μέχρι βέβαιο το παραμικρό παραστράτημα και απερισκεψία μου, που άθελά μου, θα στερούσε αυτό που ποθούσα, από το πιο απλό μέχρι το πιο σύνθετο πράγμα, χωρίς να είμαι σίγουρη για την αντιμετώπισή του. Απλώς ήλπιζα ότι τίποτε κακό δε θα συνέβαινε, ωστόσο γνώριζα ότι επρόκειτο για μια τυπική αδυνατότητα, καθώς απέκλεια την πιθανότητα να είμαι πάντοτε καλότυχη λες και τη ζωή μου κατέκλυζε μια πηγαία οίηση, ως άλλη ύβρις για την οποία θα έπρεπε να τιμωρηθώ.

 Φοβόμουν, θυμάμαι, το σκοτάδι. Πίστευα ότι κάθε φορά που ο πατέρας μου έκλεινε το φως του δωματίου, το τέρας κάτω από το κρεβάτι μου αφηνίαζε και θα επιτιθόταν μαινόμενο για τις σκανδαλιές που έκανα τη μέρα που πέρασε, έτσι κούρνιαζα σε εμβρυική στάση, προσέχοντας να μην προεξέχουν τα πόδια μου και έτρεμα μέχρι να με πάρει ο ύπνος.

 Έπειτα μεγάλωσα και έπαψε να με φοβίζει τόσο το σκοτάδι. Τη θέση του στην κορωνίδα των φόβων μου πήραν διάφορες ανασφάλειες.
Και ενώ κάποιες πτυχές τους δεν έχουν αφήσει παρά ψήγματα, ασήμαντα κατάλοιπα στη ζωή μου, που σπανίως πλέον αφυπνίζονται, ήρθανε άλλα παράγωγα, πιο σθεναρά απ'ό,τι νόμιζα. Φόβοι που ενίοτε χλεύαζα, φόβοι που θεωρούσα αγελαίους, ανίκανους να με λυγίσουν, γελοίους, ποταπούς, μηδαμινούς, ελλάμψεις που τύφλωναν μόνο όσους βλακωδώς θεωρούσα κατώτερους από μένα και αδύναμους.

Φοβάμαι πολύ την αποτυχία, ίσως είναι ένα από τα εναπομείναντα ψήγματα των πρότερων ανασφαλειών μου.

Φοβάμαι το θάνατο, πώς το λέει να δεις εκείνο το γνωστό τραγούδι των Pink Floyd: "one day closer to death". Μου φαίνεται γελοίο, να κάνω τέτοιες σκέψεις όντας μόνο 18 χρονών. Το φταίξιμο το ρίχνω στην απουσία εμπειριών, αυτών που ονειρεύομαι να γεμίσουν κάθε κενό της συνηθισμένης μέχρι τώρα ζωής μου και να την κάνουν εξαίσια και αξιοζήλευτη. Υπάρχουν στιγμές, τόσο εκκωφαντικά σιωπηλές, που τον σκέφτομαι μέσα στη μέρα, είναι εκείνες τις στιγμές που χαμηλώνω το βλέμμα και κοιτάζω στο κενό, που απλώς διαχέεται στη σκέψη μου, μια ακαθόριστη αχλή και με εμποδίζει να σκεφτώ οτιδήποτε άλλο.

Νιώθω συναισθήματα τα οποία μέχρι πρόσφατα ήταν τόσο μισητά επείσακτα, ίσως και επίμονα να τα αγνοούσα, την ύπαρξη των οποίων περιφρονούσα φανερά, μα μέσα μου ίσως και να αναρωτιόμουν "πότε θα νιώσω κι εγώ έτσι". Και τώρα που τα νιώθω, και μπορώ να τα εκφράσω σε ένα πρόσωπο, θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που περνούν οι μέρες και έχω ακόμα τη δυνατότητα να τα κατευθύνω σε σένα, η πληρότητα και η ζωντάνια που μου προσφέρουν όμως πάντοτε αντισταθμίζονται από το φόβο της απώλειας του προσώπου σου. Από την πρώτη μέρα. Ας πούμε ότι...φοβάμαι μήπως σε χάσω. Για την ακρίβεια, τρέμω στην ιδέα, πολλές φορές γελώ με τον εαυτό μου "κοίτα πού έφτασες ρε χαζό" μα έπειτα μετανιώνω που κάνω αυτή τη σκέψη γιατί διαπιστώνω ότι γίνομαι έρμαιο σε μια ακόμη από αυτές τις ανασφάλειες. Την ντροπή. Πάντα θέλω να ξεκινήσω τη συζήτηση μαζί σου με ένα "αχ και να 'ξερες" μα πάντα δεν το κάνω. Δεν είναι κακό να νιώθεις και να εκφράζεσαι, έτσι δεν είναι; Προσπαθώ να βρω τη λεπτή αυτή γραμμή ανάμεσα στη φυσιολογική έκφραση και στην υπερβολή, φοβάμαι μήπως σε τρομάζω, ίσως η πρότερη απουσία των συναισθημάτων, ή η ύπαρξή τους σε λανθάνουσα κατάσταση, η έκρηξή τους και η τόση συναισθηματική πρωτοτυπία να με παρασύρουν ώστε να θεωρώ ότι τείνω περισσότερο στην υπερβολή.

Ένα βαρύγδουπο και κλισέ γνωμικό θα ήταν ό,τι πρέπει για το τέλος αυτής της χειμαρρώδους ειλικρίνειας μα δε μπορώ να βρω κάτι, το μυαλό μου έχει κολλήσει. Τελικά το μόνο που μου μένει είναι παλέψω με αυτήν την αναβλητικότητα με την οποία αντιμετωπίζω τους φόβους μου. Κάθε φορά με εξαϋλώνουν και κάθε φορά το δέχομαι αβίαστα, πιστεύοντας ότι την επόμενη δε θα συμβεί το ίδιο, ότι εν τω μεταξύ θα έχω μηχανευτεί τρόπους να τους νικήσω. Μα δεν προσπαθώ καν να το κάνω. Δεν ξέρω το γιατί. Απλώς αφήνομαι. Μέχρι πότε.