Είναι μερικές ιδέες που μου φαίνονται εγγενώς παράλογες. Αδυνατώ να αντιμετωπίσω τον τετριμμένο τρόπο ύπαρξής τους στα μυαλά των ανθρώπων γύρω μου ως φυσιολογικό μα και λογικό συνάμα. Απλώς κάτι δε μου πάει καλά. Με εκνευρίζει κιόλας το πώς αποδέχονται πράγματα, μηνύματα, ανερμάτιστα, χωρίς συχνά να αναρωτιούνται για το πώς κατέληξαν στις ακροτελεύτιές τους σκέψεις . Η έννοια της προσωπικής αξίας του κάθε ατόμου, για παράδειγμα. Μοιάζει να μη βγαίνει νόημα. Πώς μπορούμε να την εκτιμήσουμε με ακρίβεια παρά το ότι εντέλει καταλήγουμε, ως προς αυτή σε κάτι που οι ίδιοι πιστεύουμε, αν την αξιολογούμε μόνο με βάση τον τρόπο με τον οποίο υπάρχουμε στα μάτια των άλλων; Αν κάποιος έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση, αυτό σάμπως δε συμβαίνει επειδή όλοι οι άλλοι, ή τουλάχιστον η πλειοψηφία τους φρόντισε να τον πληροφορήσει επαρκώς περί αυτού, ότι η χαμηλή εκτίμηση ταυτίζεται με μια συλλογικά "αντικειμενική", ως προς αυτόν γνώμη; Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο από μια βάναυση διασάλευση και συσκοτισμό του νου και της ύπαρξής μας, που συνάδει με την εξάρτησή μας από τους άλλους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου