Κυκλοθυμικότητες

Είμαι εξαιρετικά αποσπασμένη από την καταρχήν πραγματικότητα. Νιώθω σα να μην ζω τίποτε το άμεσο. Οτιδήποτε μη αντιληπτό ως έννοια φαντάζει θολό, εξωπραγματικό και σουρεαλιστικό. Για να αποδώσω εν μέρει αυτήν την τραβηγμένη από τα μαλλιά-ως προς την εξήγηση-αίσθηση: κάθε γεγονός η ύπαρξη του οποίου συνοδευόταν από πολλές στιγμές, δευτερόλεπτα, χρόνο, περατώθηκε. Έφυγε. Σαν το κύμα που αφρίζει βγαίνοντας στην ακτή και έπειτα οπισθοχωρεί και πάλι, αφήνοντας κάποια ίχνη. Παρ'όλα αυτά δεν έχω ιδέα ή αίσθηση του χρόνου που πέρασε. Παρατηρώ αλλαγές στον εαυτό μου και σε πράγματα, μα δε νιώθω καν το χρόνο που μεσολαβεί και χρειάζεται. Στην πραγματικότητα, εκ των υστέρων, νιώθω σαν να τα έζησα όλα ταυτοχρόνως. Καμία σειρά, καμία συνέχεια, ένα άχαρο συνονθύλευμα.
Εκτός αυτού, ο χρόνος περνά, ανυπόφορα βεβιασμένα, με τη σκέψη του να αλλοιώνεται και να χάνεται στο παρακάτω στενό των διασυνδέσεων του μυαλού μου. Τρέχει, φεύγει τόσο αγχωμένα, όπως μια κοπέλα η οποία πρέπει να γλυτώσει από τον εν δυνάμει βιαστή που καραδοκούσε στο δρόμο της.
Θα προτιμούσα να τα ζω όλα με βραδύτητα, για να προφταίνω να τα απομυζώ μέχρι το μεδούλι. Είναι κάτι που έχω ανάγκη πια.

 Τώρα, εκνευριστικά συνδυασμένη με αυτόν τον αποπροσανατολισμό μου από την πραγματικότητα- ή τουλάχιστον αυτό που θεωρώ ως συμβατική πραγματικότητα- την απουσία επαφής μου με την έννοια του χρόνου είναι και η συχνότητα με την οποία μου συμβαίνουν τέτοιες περίεργες κυκλοθυμικές μαλακίες. Δε μπορεί είναι μια κανονική συχνότητα, i mean, θα πρέπει να υπάρχει κάπου μια τυπική απόκλιση, με μένα να ταλαντώνομαι εκτός του εν λόγω φάσματος. Αλλιώς, την έχω βαμμένη.  Το απαισιότερο όλων είναι οι φωνές που αναμένω να ακουστούν απέναντι σε κάποια έκκληση κατανόησης της ημέτερης κατάστασης που αλαζονικά, μάλλον, μόνο εγώ θεωρώ πρωτότυπη: "Recommence ta vie!" Ή αλλιώς "get over it -.- "