Ομορφιές

Λοιπόν, είναι ένα αίσθημα που θεωρώ πολύ ιδιαίτερο, που με τη σειρά του προξενεί θλίψη, την ώρα εκείνη που βιώνεται. Κάτι σαν μνήμη μέσα στη στιγμή, μια νοσταλγία μέσα στο ίδιο το παρόν. Τότε που ζω κάτι ξεχωριστό και χαρούμενο και μόνο αν δεν είναι ιδιαίτερα έντονο σωματικά ώστε να παραβλέψω τις ακριβείς συνθήκες και να μην έχω νου να το επεξεργαστώ, περνάει απαρατήρητο.

Όταν οι χαρούμενες στιγμές μου με πνίγουν ως απάνω μα είναι και ήσυχες παράλληλα, διακριτικές. Κουρνιασμένες μέσα στη ζεστή, καθησυχαστική, ασφαλή αγκαλιά εκείνου, κλειστές σε μια κινηματογραφική αίθουσα μιας εντέλει εξαίσιας ταινίας για την οποία η πρώτη εντύπωση ήταν αρνητική (χα!), εγκλωβισμένες στους στίχους και στη μελωδία ενός μουσικού τραγουδιού. Συνυφασμένες με τις λέξεις που βγαίνουν από το στόμα μου στα πλαίσια μιας ακανόνιστα και απροσδιόριστα παθιασμένης, καθημερινής ή και σπάνιας ως προς το θέμα, συζήτησης, ακολουθώντας τις αράδες ενός βιβλίου που με εισάγει σε άλλους κόσμους, κόσμους που εκτός από την εικονικά δημιουργική φαντασία μου για την ανάπτυξή τους και την ελευθερία που μου παρέχουν, προκύπτουν παράξενα αρωματισμένοι· μυρίζουν πρωτίστως όπως αυτός, όπως η σοκολάτα, όπως η θάλασσα, τα παλιά βινύλια, τα βιβλιαράκια που συνοδεύουν ένα καινούριο σιντί, τα φρεσκολουσμένα μαλλιά, μια μπάλα του μπάσκετ, τα κάστανα που ψήνει ένας πλανόδιος στο δρόμο, η βανίλια και το μανταρίνι.

Τότε, η ευθυμία μου καταπνίγεται από το ταυτόχρονο ή ίσως ανεπαίσθητα ετεροχρονισμένο νοσταλγικό ήδη αίσθημα και την αίσθηση της απώλειας της στιγμής, όταν τη βιώνω, νιώθω ευθύς αμέσως και την εξάτμισή της, το ότι δε θα ξαναγυρίσει ποτέ πια πίσω. Σκέψου το κάπως σαν να βιώνεις ευτυχία και δυστυχία ταυτόχρονα, να παρακαλάς κατά έναν φυσιολογικά και καθόλου υποτιμητικά ανθρώπινο τρόπο να μην τελειώσει ποτέ η ανείπωτη ευτυχία του να τα ζεις αυτά μεν, να γνωρίζεις την περατότητα όλων όσων σε περιτριγυρίζουν δε, όπως όταν ξαναβλέπεις μια ταινία με άσχημο τέλος και παρόλο που ξέρεις την πλοκή, και πάλι εύχεσαι να μην καταλήξουν έτσι τα πράγματα. 

Είναι δόλια μα και καθαρόαιμα γλυκόπικρη η αίσθηση που μου αφήνει καθεμιά από αυτές τις στιγμές: τόσο η τότε παροντική όσο και η πλέον παρελθοντική αναπόληση, κάθε φορά που τη βιώνω υποθέτω πως θα με στοιχειώνει για πολύ καιρό.