Κοίτα, δεν είναι ο ξυραφένιος άνεμος του παρόντος που με αποκαρδιώνει, αυτός που με δύναμη εξαπολύετε εσύ κι εσύ κι εσύ. Τον έχω συνηθίσει και δεν παρασύρομαι στ'αλήθεια, μόνο νιώθω κάποια ρίγη στη σπονδυλική μου στήλη, μα πατάω γερά στα πόδια μου και αρκούμαι στο να βλέπω κάτι χαμόγελα από μακριά. Το δικό σου, κυρίως.
Τα συντρίμμια του μέλλοντος μου γαμάνε τα 'σώψυχα όμως ε.
Je dois réfléchir alors.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου