Δες τώρα, ή μάλλον άκου καλύτερα, του βόμβου εκείνου από το μαχαίρι που μας πετσοκόβει τις κοιλιές την επίδραση, μη δώσεις σημασία στα αίματα, προς θεού, μόνο άκου τον, πάει να σε αδράξει ανηλεώς κι εσύ του ξεφεύγεις, τα μάτια σου επιμένουν να ερωτεύονται το κόκκινο και τα ρυάκια. Το αίμα, ηλίθιε, δε ζητά εκδίκηση, το αίμα είναι στο παρελθόν ήδη, το βόμβο άκου σου λέω, αρωματίζει τα αυτιά μου με ένα εξαιρετικά εκνευριστικό μούδιασμα, απορώ πως δεν τον έχεις προσέξει ακόμα. Οι πληγές είναι τόσο προφανείς, δε θα έπρεπε καν να τους δίνεις σημασία-μα τι κάνεις! Πρώτα με σπρώχνεις και με κλωτσάς, αιμόφυρτοι καθώς είμαστε, έπειτα τραγουδάς νανουρίσματα για να μας πάρει ο ύπνος, δε με αφήνεις καν να εκμεταλλευτώ την παρετυμολογία, να σου πω, ευρισκόμενη στην άκρη του Σηκουάνα, πως τα 'χουμε κάνει μπουρδέλο!
 |
| Ευτυχώς όχι |
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου