Dans la lune (?)

Αχ, γίνεται να ξαποστάσουμε λίγο; Να, εδώ, ούτε στη σκιά-κρύο, σκότος, οι ρυτιδικές εκφράσεις ανέκφραστες- ούτε υπό τα φώτα του νέον-παραμόρφωση, βδελυγματικά ψεύτικη και πλαστική υπερένταση, βιάση της σύγχρονης ζωής-να, κάπου στη μέση, εκεί καλά είναι. Οι οθόνες να μην απαιτούν τίποτε πια από μένα, ούτε γύπες παμφάγοι της σάρκας και του νου, να φτεροκοπούν από πάνω μας, ούτε τη μουσική που κατά τον ίδιο τρόπο με σένα συμπάθησα να προβάλλω ως άλλοθι (χαρούμενο κορίτσι, εθιστικά 4/4, σχεδόν ακύμαντο κούνημα κεφαλιού και δακτύλων, "τι συμβαίνει" στο νου), ούτε φωνές να βγαίνουν από τα περιχαρακωτικά στόματα, ελικοειδώς, με υπόνοιες στοχευμένου λέηζερ σα να βρισκόμαστε σε κινούμενα σχέδια και τα χείλη να πλαταγίζουν, ούτε. 


Θέλω να σταματήσουμε λίγο να προχωράμε και να επηρεαζόμαστε από αλλότριους νόες, θέλω να χαθούμε μέσα σε ένα συναίσθημα όμορφο, να αφουγκραστούμε και να οσμιστούμε και να δούμε, ακόπιαστα, να βρούμε η Μέρα της χαράς αυτής, ποια ζωή εκ των δύο φοράει, θα 'θελα να 'ξερα, αλήθεια. Αχ, ας καθίσουμε εδώ, έτσι σχεδόν ηδονιστικά, χωρίς αριστοτελικό τέλος, το πολυσχιδώς και κατά επίπεδα στοχοθέτησης εκληφθέν, χωρίς καμιά φορμαλιστική χοντροκοπιά, χωρίς το σύνδρομο του σοφού να μυρίζει από χιλιόμετρα κουφάρι, χωρίς μετωνυμίες, έτσι, να περιμένουμε όσο χρειαστεί, μέχρι να φτάσει η Μέρα σε οργασμό, μέχρι να είναι δυνατόν να βγαίνουν οι λέξεις αβίαστα, ας απολαύσουμε μαζί τα πάντα, ας απομυζήσουμε ο ένας τον άλλον, ας αγγιχτούμε, ας. 

Έχεις αλήθεια αντιληφθεί ποτέ, έχεις προσπαθήσει να το κάνεις, τι υπάρχει για να δεις πέρα από την οθόνη, και τα δάχτυλα και τα πόδια σου; Ή μήπως βλέπεις ή οραματίζεσαι τη ζωή σου σα μια φωτογραφία-στοχο, στην οποία το φόντο είναι συγκεχυμένο, άλλοτε ευχάριστα όταν το εγώ σου σε ακολουθεί, άλλοτε δυσάρεστα όταν αυτή που σκότωσε τη γάτα παραφυλάει σα στρατιωτάκι τη ζωή σου και διάφορες φωνές από το διάολο ηχούν σαν παράσιτα; Ή μήπως είναι όλα εγωτικά ευχάριστα; Μήπως μιλάω υπό το πρίσμα του πλεονασμού; Μήπως αντί να γράφουμε εγώ κι εσύ την ιστορία αυτή γράφει εμάς;

Θέλω να μάθω, και ας είναι η νίκη μου πύρρειος, ας είναι και ήττα. Θέλω να αντιστρέψουμε το αναμενόμενο. Ας, καθίσουμε λοιπόν, παρακαλώ, δίπλα δίπλα, ας.