Leave but don't leave me

Hope, Gustav Klimt, 1907-1908

Να μιλάει εκείνη η απαγορευτική φωνούλα μέσα από τα σωθικά σου,
η έντασή της να είναι τόσο μικρή που σου σπάει το τύμπανο· εκκωφαντική,
όπως η καυτή ανάσα Του πάνω σου υπερφαλαγγίζει προταγμένες άμυνες χρόνων,
όπως το ρολόι άτεγκτα χτυπά τους δείκτες και σε γυροβολάει σε ώρες
χωρίς φιοριτούρες ώσπου να ζαβλακωθείς,
και οι επαϊοντες σου κουνούν μανιωδώς το δάκτυλο αρνητικά-η φωνή,
και η συστημική πλήξη μιλά για πράγματα απαρέγκλιτα-το ρολόι.

Έτσι το αγκίστρι σφηνωμένο σε αφύσικες οπές του δέρματός σε τραβάει,
ύστερα σάρκες σκίζονται και κόκκινα δρομάκια ζωγραφίζονται,
έξω από τη σειρήνα θάλασσα και μακριά από τη αλάτι της.
Έτσι η άγκυρα σε πιάνει από τα πόδια σε βυθίζει σε πνίγει,
η φωνή Σου ακούγεται υποβρύχια, πνιχτή, φοβισμένη,
και το αλάτι μπαίνει στις πληγές και τις ταράσσει, στρόβιλους φέρνει.

Θα είναι η θάλασσα ο τάφος μα θα είναι και ο αιματοβαμμένος κόλπος μιας λεχώνας,
γιατί από αυτή έζησες, θα ζήσεις, μέχρι το πάντα. Πού τελειώνει ο φαύλος κύκλος, πότε αλλάζει η ουσία, τι νόημα έχει.