Αρχιδιές

Οι λέξεις είναι απείρως αιχμηρές και αβέβαιες όταν δεν ακούγεται ο συριγμός και η φλόγα. Χωρίς τη ρυτίδα στο μέτωπο και γύρω από τα χείλη, να τις συνοδεύει, χωρίς τη φλέβα στην κορφή του κεφαλιού ή λίγο πιο πέρα από το φρύδι.  Ανεξαρτήτως περιεχομένου, ουρλιάζουν απουσία και γδέρνουν, και να ξέρεις φίλε, πως το δέρμα δύσκολα αντικαθίσταται. Και ούτε οι αυθυποβολές σε κάνουν να νιώθεις καλύτερα, πόσο μάλλον οι για κάποιο λόγο φοβισμένες αβεβαιότητες, τα λόγια ενός πεισματάρικου αμούστακου στην πραγματικότητα παιδιού που θέλει να γευτεί τη χαρά της πληγής του άλλου, χωρίς να νοιάζεται για το αποτέλεσμα. 
Και ακόμη τίποτα δεν έχει παγώσει αρκετά, έχεις πολύ δρόμο ακόμα μπροστά σου φίλε για να συνεχίσεις το έργο σου, και χωρίς να ξέρω την απάντηση σε ένα γιατί που όλο το ψειρίζω και στο γνωστοποιώ, θα ήμουν διατεθειμένη να σου δώσω μια βρεγμένη σανίδα και ένα μαχαίρι για να συνεχίσεις να κάνεις ό,τι έκανες, ένα βρωμερό μελάνιασμα και ένα λυσσασμένο ξεκοίλιασμα, άντε και μια βαριοπούλα να μου λιανίσεις τα πόδια, αλλά η ειρωνεία είναι ότι ενώ δε σου δίνω τίποτα, οι λέξεις φτάνουν και περισσεύουν, λειτουργούν σαν τη μέδουσα, με κοκκαλώνουν και με σουβλίζουν.
 Για ποια όμορφη Αθήνα που αντιπροσωπεύει την ελπίδα μου, μιλάς ύστερα ρε, για ποιο "μην απελπίζεσαι", για ποιον μαλάκα βερμπαλιστή που πηδάει από γράμμα σε γράμμα, από λέξη σε λέξη και κρύβει, κρύβει, κρύβεται, κρύβεται, και πάνω απ'όλα, δεν τολμάει; Την τόλμη του την έφαγε η σαπίλα και η μόνιμα αραγμένη σε κάποιο λιμένα εντυπωσιοθηρία, μια νοσηρότητα χωρίς γιατί, ένας δρόμος ξεκάθαρα επιτηδευμένα παράλληλος προς όλους, χωρίς καμία συνάντηση, ποτέ και πουθενά, και μια ατελεύτητη λοιδωρία που νομίζει πως περνά απαρατήρητη προκαλώντας τρανταχτά γέλια και απαξίωση απέναντι σε όλα τα "υπό". Ένα σκέτο σίχαμα. Έχει γεμίσει ο κόσμος από δαύτους. Πες μου πού να αναζητήσω την αξία, πώς να ξεφύγω από τη λόγχη της απουσίας των λέξεων σου που διαβάζω και πώς να αναπνεύσω πάλι, γιατί πνίγομαι. 

soundtrack ανάρτησης: 1 & 2