42°

The Marriage of Figaro-Shigeo Fukuda

Και ήχησε o γδούπος ο ασήκωτος, βάρυνε το σύστημα. Οχληρή αίσθηση ε; Ακοή εκεί, ύπαρξη όχι, οφείλεις να το κάνεις
επειδή μπορείς.
Και όχι το αντίστροφο.
Αγκάθινη η απτική συνύπαρξη, σαν την πρώτη εκείνη, σαν την πρώτη φορά που δοκίμασες κάτι, να καπνίσεις για παράδειγμα, τα σωθικά αλλάζουν θέσεις χωρίς να σε ρωτήσουν αλλά κι αυτά ρε παιδί μου δεν τα ρώτησες, να 'ναι καλά και η βαρύτητα που σε πλακώνει, σου θυμίζει γιατί πρέπει να καταπιάνεσαι με άλλα πράγματα από αυτά που σου υποδεικνύουν, να θεωρείς τη λήθη ευτυχία- να δείχνεις δόντια αλλού και αλλού ξέρεις ρε μπαγάσα, εκεί που πρέπει ούτε λόγος, ποιος θα σε βάλει άραγε στη θέση σου πια, για ψάξε βρες τώρα, το στομάχι σφίχτηκε και το μυαλό γέμισε με νεφελώματα και δεν ήξερες αν ήθελες να βγούνε, και άσκησες την αβέβαιη κριτική σου σα φάντασμα, ανοίκεια ύπαρξη και γνώριμη ανυπαρξία και σαν κάποιος άλλος από σένα σου έλεγε να σκεφτείς, να κρίνεις, να πεις, κι εσύ το πάταγες το κεφάλι του φιδιού για να μην-


Μέχρι να περάσεις από ενδιάμεσα στάδια που θα απαλύνουν το εν λόγω πρωτόγνωρα βίαιο σφρίγος και θα το κάνουν να φαντάζει λιγότερα (;) απότομο και βάναυσο και ξένο και ύστερα-


Μα όχι, στα τσακίδια τα ευλογοφανή, ύστερα θα 'ρθει η ώρα που το "λιγότερα" θα πάψει, θα το αποδιώξει η ιδιότητα στην οποία μεταβαίνει, ανάστροφη σίγαση, ο ποσοτικός προσδιορισμός θα φύγει, η βαναυσότητα θα σου φαίνεται όμορφη, ενώ θα περιμένεις τους βαρβάρους θα γίνεις σαν και αυτούς μα χωρίς όλα τα δυσάρεστα που φαντάζεσαι να τους συνοδεύουν.
Μπορεί και το αντικείμενο να γίνει σύμφυτο στο υποκείμενο.
Θα μοιάζει σα να ήτανε πάντοτε εκεί και τότε πώς είναι δυνατόν να θες να βγεις απ'το μυαλό σου;
Και τότε χτυπάμε τις γροθιές μας στο τζάμι, ταυτόχρονα ή εναλλάξ, μα δεν καταλαβαίνω αν είναι για το απαύγασμα της πείρας η επίπονη ατραπός και χαιρόμαστε γι'αυτά που η βαρύτητα μας θυμίζει ή αν όντως καίγονται ακόμα τα μέσα μας.


Εγώ μια φορά κάηκα (καίγομαι). Και ύστερα τραγούδησα. Και χάρηκα. 


συνόδεψε το