Γαμήσια και ανατριχίλες

Οι εκπλήξεις και οι μορφασμοί πόνου και προσβολής σε παναγαθόοοοοοοοτατα πρόσωπα που ακολουθούν γαμωσταυρίδια εκφερόμενα από μένα ή τρίτους με τοποθετούν σε κατάσταση πάγου και δέους. Μα για ποια βλασφημία μου μιλάτε πρώτ'απ'όλα. Δε γαμώ κυριολεκτικά ούτε το χριστό σου ούτε και την παναγία σου και η εκφερόμενη πράξη δεν πρόκειται να υλοποιηθεί κατά λέξη ούτε κατά διάνοια, οι προφανότητες με πληγώνουν οικτρά, σαφώς! Δεν τίθεται θέμα ανησυχίας μπας και η συνουσία επήλθε και τους πήρα δα την παρθενιά. Όπως και δε σου γαμώ και τη μάνα, όταν ξεστομίζω κάτι άσχημο απέναντί της, του αντίστοιχου επιπέδου, σε μια άτυχη στιγμή που με κατέλαβε ένα πνεύμα νηπιαγωγείου και θεώρησης ότι η προσβολή προσώπων εξ αίματος θα κάνει τη φλεβίτσα στο πρόσωπό σου να πεταρίσει ανερυθρίαστα και με νάζι εγώ η αντικομφορμίστρια τρομάρα μου, που κάθομαι και τη βρίσκω με το να σε τσιγκλάω αλλά ωστόσο γράφω τέτοια αντι-κείμενα και προσμένω να με κατανοήσεις κιόλας!  Οπότε μην ανησυχείς και μη τσιτώνεσαι άτιμε. Δε χρήζω καμίας ανάγκης προστασίας από μια αιωρούμενη τιμωρία, και ούτε λεκτικών προλήψεων που χαμογελούν στο "θου κύριε φυλακή τω στοματί του" και του δείχνουν το δρόμο. Καθότι δεν ασπάζομαι την υπερφυσική δύναμη των λέξεων. Σαφώς επιδέχομαι κριτική, περί της προσβολής των αισθητικών σου κριτηρίων, τέτοιων που συνάδουν με το περίγραμμα του φύλου μου αλλά και των θρησκευτικών σου αισθημάτων και εμπειρίας, αλλά μη μου αγχώνεσαι για τιμωρίες και τα λοιπά. Βρίσκω στοργή και ηρεμία στις λέξεις και στη δύναμη της εκφοράς τους, στο χρωματισμό τους, στη χροιά τους, στην έντασή τους, στα σκαμπανεβάσματά τους, στο χορό τους, στον τρόπο που η γλώσσα μου γδέρνει τα δόντια μου για να τις φανερώσει κάτω από το πετσί τους και τις χαπακώνει περίεργα για να δυναμώσουν και να κάνουν άγρια πάρτυ στον αέρα σας. Άρθρωση κι εκτόνωση και μια πρέζα εκμετάλλευση των υφιστάμενων ταμπού που ξέρω ότι σας σοκάρουν, για να πλάσω τον τρόπο που νιώθω σε έναν υποτιθέμενα αγριεμένο ρυθμό. Ένα δόγμα του σοκ που τ'αυτιά μου χρειάζονται για να ηρεμήσουν έστω και ψευδεπίγραφα, να νιώσω να αδειάζω, και για να δω με τα μάτια μου ένα γενικευμένο σούσουρο και μια αγανάκτηση έξω από μένα, σαν και αυτή που με τυραννά έστω και με άλλη πηγή, μια ευχαρίστηση προερχόμενη από τη δυσφορία και το δέος των άλλων που καιρό με τον καιρό θέλω να πιστεύω πως εξανεμίζεται ελέω συχνότητας των γαμοσταυριδίων και συνειδητοποίησης της υπερφυσικής γυμνότητας των λέξεων.

Αλλά κι εσείς ρε εύθικτα και μυγιάγγιχτα παιδάκια του ελέους, στο ενδεχόμενο της θέλησής μου για ουσιώδη προσβολή και σχηματοποίηση αυτού που καλείτε βλασφημία, μονόδρομος θα ήταν τα επιχειρήματα και μια ολάκερη συζήτηση καταπώς γουστάρετε, σεμνά, όμορφα, ζεστά και πολιτιζμένα. Γαμώ το θεό μου δηλαδή που νομίζετε ότι με τα μπινελίκια καθαρίσαμε.