Πνίγομαι. Πνίγομαι ρε σας λέω. Ασφυκτιώ. Με μακελεύουν. Τα πεζοδρόμια (τα ποια ;) όπως αρθώνονται μπροστά μου κόβουν τον ρεαλιστικό καμβά σε περιοχές, τον κατακερματίζουν, και τα κτίρια, να, σα νυστέρια, ματώνει ο καμβάς, ματώνει η πόλη, η πόλη ειμ'εγώ, εγώ κουφοβράζω, εγώ συρρίζω.
Μπορώ να σου μιλήσω για τις εναλλακτικές μου όμως. Μπορώ να γείρω το κεφάλι μου πίσω, να το καταχωνιάσω μέσα στον καπνό και στη ραστώνη σου. Σας. Ανα περιόδους να επανέρχομαι. Όρθια. Το σώμα κεκαμμένο κάπως. Κεφάλι βυθισμένο πίσω, λίγο πιο μπροστά, λεκάνη/πόδια ακόμα πιο μπροστά, χέρια στηριγμένα πίσω στην ξύλινη επιφάνεια, προοδευτική κατίσχυση των καπνών και του σκότους, καπνούς από τσιγάρα που θα είχε ενδιαφέρον να άρχιζα για να κρατήσω τη γεύση σου στο στόμα μου, μέχρις ότου να γίνει το μπαμ, η κατολίσθηση.
Να γίνω σαν το σκοτάδι κι εγώ. Ν'αρχίσω να διαλύω τα πράγματα μέσα μου, να γενικεύω, να προκαλώ απώλειες, να ομοιογενοποιώ αδίστακτα, ν'αδιαφορώ. Αδιαφορεί το σκοτάδι. Το σκοτάδι χέστηκε. Δεν είναι πια ο παλιός σου φίλος.
Για μισό λεπτό, για δες τι ξέθαψα: "You know the blues ain't nothing but a low down shaking, low down shakin', achin' chill". Δεν χρειάζονται πολυσύνθετες φανφάρες και δαψιλείς εκδοχές, χρειάζεται αυτή μόνο για να καταδείξει τη φτώχεια σου. Έτσι, θα μπορούσα να σου πω ότι μιλάς για αισθήματα, χωρίς αυτά να είναι παρόντα, ασπάζεσαι χωρίς να νιώθεις ουσία, καθαρτικά τραγούδια και αναστεναγμοί δίχως να πολτοποιηθούν και να 'ρθουν να σε φάνε, ούτε θροϊζουν γύρω σου τα φύλλα της κάθαρσης και του πόνου, απλώς ακούς και σταρχιδίζεις και αναδίδεις ράθυμες μυρωδιές.
Μπορώ να σας χτυπήσω με δύναμη στην άκρη του ώμου, για το πώς προβαίνετε σε εκτρωματικές αθωώσεις απηχήσεων που δεν αντιλαμβάνεστε και πως συμβάλλετε σε απεμπολήσεις κριτικών και διαυγειών και συναιρέσεις σοβαρών και αστείων. Και με πνίγετε, με πνίγετε, με γεμίζετε με κόκκινα χρώματα και χαβαλεδιάρικες συναπαρπαγές.
Κόβει η πόλη λοιπόν. Δε σας μπορώ άλλο.
Μπορώ να σου μιλήσω για τις εναλλακτικές μου όμως. Μπορώ να γείρω το κεφάλι μου πίσω, να το καταχωνιάσω μέσα στον καπνό και στη ραστώνη σου. Σας. Ανα περιόδους να επανέρχομαι. Όρθια. Το σώμα κεκαμμένο κάπως. Κεφάλι βυθισμένο πίσω, λίγο πιο μπροστά, λεκάνη/πόδια ακόμα πιο μπροστά, χέρια στηριγμένα πίσω στην ξύλινη επιφάνεια, προοδευτική κατίσχυση των καπνών και του σκότους, καπνούς από τσιγάρα που θα είχε ενδιαφέρον να άρχιζα για να κρατήσω τη γεύση σου στο στόμα μου, μέχρις ότου να γίνει το μπαμ, η κατολίσθηση.
Να γίνω σαν το σκοτάδι κι εγώ. Ν'αρχίσω να διαλύω τα πράγματα μέσα μου, να γενικεύω, να προκαλώ απώλειες, να ομοιογενοποιώ αδίστακτα, ν'αδιαφορώ. Αδιαφορεί το σκοτάδι. Το σκοτάδι χέστηκε. Δεν είναι πια ο παλιός σου φίλος.
Για μισό λεπτό, για δες τι ξέθαψα: "You know the blues ain't nothing but a low down shaking, low down shakin', achin' chill". Δεν χρειάζονται πολυσύνθετες φανφάρες και δαψιλείς εκδοχές, χρειάζεται αυτή μόνο για να καταδείξει τη φτώχεια σου. Έτσι, θα μπορούσα να σου πω ότι μιλάς για αισθήματα, χωρίς αυτά να είναι παρόντα, ασπάζεσαι χωρίς να νιώθεις ουσία, καθαρτικά τραγούδια και αναστεναγμοί δίχως να πολτοποιηθούν και να 'ρθουν να σε φάνε, ούτε θροϊζουν γύρω σου τα φύλλα της κάθαρσης και του πόνου, απλώς ακούς και σταρχιδίζεις και αναδίδεις ράθυμες μυρωδιές.
Μπορώ να σας χτυπήσω με δύναμη στην άκρη του ώμου, για το πώς προβαίνετε σε εκτρωματικές αθωώσεις απηχήσεων που δεν αντιλαμβάνεστε και πως συμβάλλετε σε απεμπολήσεις κριτικών και διαυγειών και συναιρέσεις σοβαρών και αστείων. Και με πνίγετε, με πνίγετε, με γεμίζετε με κόκκινα χρώματα και χαβαλεδιάρικες συναπαρπαγές.
Κόβει η πόλη λοιπόν. Δε σας μπορώ άλλο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου