 | |||
| "In The Court Of Crimson King" album cover (1969) ~ Barry Godbe |
Δεν ξεχωρίζω τίποτα πια σ'αυτήν την πόλη. Δε βλέπω μπροστά μου. Τρέχω χωρίς να προσέχω μήπως σκοντάψω, μόνο να προλάβω με νοιάζει. Ομοιογενοποίηση. Λεωφορείο, χερούλι, τζάμι, σκαλοπάτι, γρασίδι, αίθουσα, καρέκλα, τραπέζι, μολύβι, φιγούρες, τζάμι, χερούλι, λεωφορείο, καναπές, δρόμος, λυμένα κορδόνια, βαρύ περπάτημα, μουσική, μπύρα, φιγούρες, δρόμος. Μέσο: αγγελία. Δέκτης/στόχος: προσοχή. Τι στόχο όμως έχεις αν τον κοιτάς γενικόλογα; Όταν οι ηθμοί έχουν μεγάλες διαμέτρους! Αν δε ζυγιάζεις τις προδιαγραφές του; Αν αναφέρεσαι σ'αυτόν χωρίς κριτήρια; Αν ψάχνεις να αγοράσεις ένα αμάξι και αγοράζεις οποιοδήποτε επειδή απλώς εμπίπτει στον ορισμό του λεξικού σου; Ικανοποιείσαι στη στιγμιαία εκπλήρωση, στον τρόπο με τον οποίο οι αισθήσεις γραπώνουν τις αντιδράσεις που μοιράστηκες με τον φορέα του στόχου, βαυκαλίζεσαι ανηλεώς σε χρονικά ανατριχιαστικό βαθμό. Επαναλήψεις, φωνές, χαμός, τα αμύγδαλά σου παρτάρουν δίχως αύριο. Δίχως. Αύριο.
-----
Οι λέξεις σας βγαίνουν από το στόμα σας, τα γράμματα καθώς ξεπηδούν, αναδιατάσσονται στον αέρα, χοροπηδάνε χαρωπά, πάνω στα μόριά του φαντάζομαι, και καθώς βρίσκουν το δρόμο τους προς εμένα, όταν με συναντάνε, ξεκινούν. Σκαλίζουν το μέτωπό μου, το πεδίο ανάμεσα στα φρύδια μου, οριζόντια πρώτα, έπειτα κάθετα. Το πρώτο γράμμα οιστρηλατεί και τα υπόλοιπα σε αυτήν την άγρια εξερεύνηση. Τα φαντάζομαι να ξεχύνονται σε αυτήν την εύφορη πεδιάδα, κραδαίνοντας σπαθιά ή σφυριά ή παρόμοια εργαλεία μάχης και επιβολής και αλλοίωσης και παρακμής. Σκαλίζουν. Γρατσουνάνε. Ματώνουν. Δεν καταλαβαίνω για πότε κάνουν τη δουλειά τους, για πότε έρχονται και πότε φεύγουν. Ρυτίδες στο δέρμα που λες.
----
Ο τοίχος βούηζε, δεν ξέρω αν ήταν από το κρύο ή αν ήθελε κάτι να μου πει, καθώς είχα γείρει πάνω του, τόσο έντονα, που οι βόμβοι μου γαργαλούσαν τ'αυτιά και το χνούδι στο πρόσωπό. Και έπειτα έβλεπα τ'αυλάκια και τις ατέλειές του, σα να περίμενα να γέμιζαν με αυτές οι επιθετικότητές μου, τα ξεσπάσματα και όλα αυτά τα πνιγηρά. Έπειτα απλώς η μουσική ξεκίνησε, και τότε ευχήθηκα να μη σταματήσει ποτέ να παίζει, γιατί έτσι θα ξανάρχιζε το απαίσιο κρύο και οι επιθετικότητες και ο βόμβος θα σταματούσε να έχει ρυθμικό νόημα και χάρη και το ουρλιαχτό της κοσμικής συνάφειας θα δυνάμωνε και θα ξημέρωνε κυριακή και θα 'φευγε η γαμημένη η ζέστα. Θα άρχιζαν να με αναζητούν υπό το φως της μέρας και δεν ήθελα γιατί καθόμουν μια χαρά μόνη μου εκεί που να πάρει η οργή!
Και ξανά. ΟΥΓΚ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου