Σκάσε

Εγώ και ο εαυτός μου. (sic) Κανείς άλλος. Και κάποιες ανάγκες. Προς επίρρωσιν μας, τίθενται προβολές σε έναν, ας το πούμε χρονικό, αόρατο τοίχο. Λογιώ λογιώ αυθυποβολές, σχέδια, ελπίδες, όνειρα και τα τοιαύτα, αυτά τα λοιπά που ενέχουν μελλοντική υφή και μια πρέζα ματιού που γυαλίζει. Να 'ναι καλά οι αρνητικές και οι θετικές αναδράσεις και το μπουρδουκλωμα. Εντάξει, μιλάω για χρονικό τοίχο, εννοώ κάτι λίγο από πρωτεϊκότητα. Κόσμος πάει, κόσμος έρχεται. Ερεθίσματα μπαίνουν, ερεθίσματα βγαίνουν. Τουβλάκια αλλάζουν. Έρχονται με ρίγες, με κουκίδες, άχρωμα, άοσμα, βρώμικα, φανταστικά (πιο φανταστικά και από φανταστικά), ζιγκζαγκ-ο-ειδή, με τρύπες, έρχονται... Εγώ τονε κτίζω, εγώ τονε γκρεμίζω. Διαφέρει από τους τοίχους μου που και άλλοι χτυπάνε κάρτα. Έπειτα, οριζοντιοποιείται και γίνεται δρόμος να περπατήσω. Εγώ. Το "ε" κεφαλαίο.

Που πάει να πει, σήμερα θέλω, ποθώ, ονειρεύομαι, αύριο όχι. Έτσι μου καύλωσε. 
Συχνά φτύνουν στον τοίχο μου στόματα που φέρουν φωνές του ανέμου που συρίζουν πως η εκπεφρασμένη για το παρόν δυσαρέσκεια και η φλογερή διάθεση απόθεσης άλλων χρωματισμών τούβλων, κυρίως μετά από μακριές περιόδους προσπάθειας διεκπεραίωσης όζει αχαριστία. Πως η ποσοτική δαψίλεια, φωνάζει για ποιότητα. Πως υπό την αιγίδα του "πρέπει" πρέπει να κάμω γλυκό έρωτα με το "βούλωνε".

 Με ποιον τα έκανα πλακάκια άραγες εξόν του εαυτού μου και τονε κακοκάρδισα και άρχισε να φθέγγεται κατάρες και θυμούς και τιμωρίες; Πού μεταβαίνει η αχαριστία; Μην πιστεύω κι εγώ σε κάποια αόρατη δύναμη; Σε κάποιο μπαρμπα-Θεό, σε κάποιο σύμπαν, σε μια θεά Μοίρα; Η υπόσχεση μεταβαίνει στον εαυτό μου μόνο. Εκεί αναδύεται εκείνο το αβυσσαλέο αίσθημα. Μια πίστη, μια οποιαδήποτε πίστη θα ήταν υπέροχη, μια και η μακαριότητά μου είναι απορριμένη. Μα το αίσθημα υποχρέωσης προς οτιδήποτε και οποιονδήποτε απουσιάζει ολοσχερώς. Οι μοιρολατρίες στο διάολο. Αν με καταλαμβάνει το ανικανοποίητο, ακόμα και έπειτα από μια φαινομενική επιτυχία, έχω τη δύναμη να το αλλάξω και όχι να πέφτω σε χρονικούς βρόχους συμβιβασμού, απεμπολώντας δυνατότητες και τούβλα ελέω φόβου που τονε βαφτίζω "καλαειναικιετς", δηλαδή του δίνω αισθητικό επίχρισμα. Ελέω ενδεών ορέξεων και ονείρων. Δεν "πρέπει" τίποτα. Ο τοίχος μου δε φέρει τουβλάκια ηθικώς χρωματισμένα καθώς και διαφόρων ειδών συμπλέγματα από συμβάσεις ξένων και από ανασφάλειες θρεμμένες από λαϊκά αισθήματα, δεν τον ορίζει κανείς εξόν του εαυτού μου. Δωρικές εκφορές περί δήθεν αχαριστίας δεν έχουν θέση. 

Προς επίρρωσιν λέμε μωρέ.

A dull afternoon ~ Eduard Gorey