“La victoire” (1939) by René Magritte 

Ακροπάτησε και με ακούμπησε στον ώμο και μουλωχτά μου φανερώθηκε διακριτικά, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να επινοήσω τον εαυτό μου μέσα από τα γραπτά και τα τραγούδια και τα χρώματα, και παράλληλα ενώ πειραματιζόμουν με την αισθητική που αφορούσε το μπόλιασμα του λόγου μου με διάφορα είδη λεξιλογίων, του δρόμου, της ερυθρότητας, της ψυχεδέλειας, του χορού, του σώματος, και ενώ τα βάφτιζα, χωρίς κι εγώ να τα ρωτήσω: "απόταξη!", "στοχοθέτηση!", "κόλαφο!", "κατά μέτωπο επίθεση!". Τα μάτια μπόρεσαν να ρουφήξουν ολάκερη την εικόνα, δε γυάλιζαν πια, η φωνή μου αποτόλμησε να βουίσει, η βραχνάδα έφυγε.  Αναρωτήθηκα για τη θέση που είχαν ο χρόνος και ο χώρος ανάμεσά μας. Έμοιαζε σα να ήταν ανέκαθεν εκεί. Εδώ.