Bluest hour

Θα φούμαρα μανιωδώς
ασταμάτητα
αναστοχαστικά, για να σε κρατήσω εδώ
αλλά η δυσφορία θα ήταν τόσο έντονη που θα ξερνούσα έπειτα
γιατί θα ήταν αναπάντεχο το παρελθόν που θα προσπαθούσα να επαναφέρω
σε συνδυασμό με το υποτιθέμενο παρόν της απουσίας σου
παρελθόν επί δύο λοιπόν
και πανικός
και σεβασμός-"ανύπαρκτος!"-φωνάζουν
και πόσες φορές μου χτύπησε την πόρτα η ακατανοησία
και πόσες φορές βυθίστηκα στο συρφετό του αναμενόμενα φυσιολογικού
στην αδράνεια
στη συνάφεια
στις λέξεις χωμένες πίσω από τα στιχάκια
και ριγμένες πίσω από τα έπιπλα
και έξω από τα παράθυρα
και μέσα στις ζυμώσεις,

Όμως δε φουμάρω.