Χωρίς. Τίτλο.

Αυτή η υπερμεγέθης δυνατότητα όρασης δεν υπήρξε ποτέ στο ζενίθ της, όπως επιμένεις να λες. Ούτε κάποια διεισδυτικότερη όλων διείσδυση. Δηλαδή ο ήλιος καθώς βόλταρε μαζί με το φεγγάρι ποτέ δεν τους είδαν όλους αυτούς, ο χρόνος ούτε που τους μυρίστηκε, ούτε συνυπήρξες ποτέ μαζί τους, ούτε είδατε έναν άστεγο να κοιμάται στην άκρη του πεζουλιού σε ορθή γωνία καθώς κάνατε πιρουέτες στο δρόμο για το σπίτι και οπωσδήποτε δε μαντέψατε ποια θα ήταν η ιστορία του. Πολλά άλλα δε μαντέψατε και πολλά λόγια δεν παίξατε το στο μυαλό σας σαν κασέτα. Δεν εξερευνήσατε πολύ καλά ο ένας τον άλλον ώσπου να μάθετε να φωτογραφίζετε τα πρόσωπά σας για να γίνουν στατικά· παγωμένα· και λογιώ λογιώ άλλα πράγματα που προσδιορίζονται από όλα αυτά τα συνώνυμα της ακινησίας και της πλήρους γνώσης. Τίποτε από όλα αυτά, θέλω να επισημάνω, δηλαδή. Δεν υπήρξε τίποτα επειδής, το δικό σου πρόσωπο είναι κάπως σακατεμένο, θαρρώ. Το στόμα σου δυσκολεύεται να ανοίξει επειδή όλη την ώρα αγαπάς να φτύνεις. Αυτό είναι. Τα μάτια σου στάζουν άρα το στόμα σου πνίγεται και αυτά τα υγρά έρχεται να τα συναντήσει η κρούστα πάγου που λιώνει κάτω από το δέρμα σου και είναι λες και όλα αυτά τα υγρά ουσιαστικά συδαυλίζουν τη φωτιά, δεν τη σβήνουν όπως επιμένεις να λες, βλακάκο. Η όρασή σου είναι ανύπαρκτη τελικά και η αντίληψή σου κουτσουρεμένη γιατί σου κρύβουν τα μάτια οι χλέπες σου και σου λειαίνουν το μυαλό. Πηκτές και φλεγματώδεις και οπωσδήποτε αδιαφανείς!