Κοινή Λογική

Είναι αλήθεια δύσκολο να γίνουν αντιληπτές οι ρίζες που μιλάνε με τα βαθύτερα γήινα επίπεδα, τα δάκτυλα που χουν γίνει ένα με το μάρμαρο-πόσο σφιχτά το βαστούν αλήθεια-κι έχουν γλυφτεί μαζί με αυτό, κι έχουν επιστρωθεί με χρώματα ήδη ξεθωριασμένα και σκονισμένα, τα μάτια που έχουν συγκολληθεί με φιγούρες γυναικών που κάποια στιγμή φίλησαν τον κώλο του διαβόλου-που μεταξύ μας, οι φέροντες αυτά τα μάτια λένε πως τις αφορίζουν μα σα να φαίνεται πως τις ποθούν πιότερο. Ειν' πολύ δύσκολο να τα δούμε αφαιρετικά όλα αυτά. Κι έχουν παχύνει τόσο πολύ αυτές οι ρίζες των δακτύλων που μας βγάζουν τα μάτια, μα τόσο πολύ! Σχεδόν δε χωρούνε μες στο βολβό μας πια. Άστα να πάνε σου λέω, καμουζέλες μας έχουν κάνει. Τις απαραίτητες για την αμφίεση, βέβαια, μάσκες δεν τις αγοράζουμε από τα εποχιακά μαγαζιά, αυτές μας βρίσκουν. Ακούμε τον κρότο που κάνουν οι οπλές τους στο έδαφος καθώς καλπάζουν ξωπίσω μας και με το που μας ακουμπήσουν μπαίνουν έτσι αυτόματα σε ό,τι υπήρχε εκεί που ήταν παλιότερα τα μάτια μας. Να, όπως μας  βρίσκουν και μας αγαπάνε δια βίου τα ονόματά μας όταν γεννιόμαστε, ή όπως μας βρίσκει η θρησκεία μας και μας φέρνει κοντά στο νερό. Και όταν μπουν γουργουρίζουν ευχαριστημένες και αράζουν εκεί πέρα γιατί ξέρουν πως βρήκαν τη θέση τους. Αυτή είναι. Και ποτέ κανείς δεν αναρωτιέται ποιος τους είπε να έρθουν να μας βρούν ή πως ταιριάζουν εκεί, σαν καπότα στην ψωλή. Και όσο τις φορούμε τόσο πιο ασαφές γίνεται το περίγραμμά μας, τα όριά μας ξεθωριάζουν, το περιεχόμενό τους διαχέεται, γινόμαστε, ασαφείς και μετέωροι, "χωρίς σχήμα και χωρίς όγκο", όπως μας 'λέγαν στο σκολείο, και μπορείς να μας βάλεις όπου μα όπου θες! Σίγουρα αισθανόμαστε πολύ καλά επειδή όλοι κάνουμε τις ίδιες γρήγορες κινήσεις, μοιραζόμαστε κάτι, έναν πόνο, κυρίως κρατούμε τις παραδόσεις, ξέρεις πώς είναι τώρα αυτά!  Στο τέλος μας εισπνέουμε και μας ανακυκλώνουμε και κάπως έτσι πάνε τα πράματα. Εβίβες!