Μηδέν.

Εάν μπορούσα λοιπόν κι εγώ θα έσκαβα μια τρύπα στο χώμα, και θα ούρλιαζα εκεί μέσα όσο περισσότερο μπορούσα, όπως έγινε και σε 'κείνη την ιστορία που δεν έπρεπε κανείς να μάθει εκείνο το μυστικό. Και θα ούρλιαζα με τόση ορμή και λύσσα, μέχρι να έβγαζα και βλέννα απ'τα πνευμόνια μου για να είμαι σίγουρη πως θα πέσουν όλα έξω για να θαφτούν. Έπειτα θα έκλεινα την τρύπα και θα ερχόμουν κάθε μέρα να την ποτίζω με τα σάλια μου.
Εάν μπορούσα θα φύτευα έτσι ένα δέντρο του οποίου το θρόισμα των φύλλων θα μετέφερε τα ουρλιαχτά μου. Όπως στην ιστορία με τις καλαμιές. Και θα προσευχόμουν να είναι κάθε μέρα μανιασμένος ο αέρας, ξεδιάντροπος και αποχαλινωμένος για να μακελεύει τα αυτιά τους με τρόπο υπόρρητο και σχεδόν κρυφό. Σκέφτηκα αφού δεν ακούνε εμένα επειδή είμαι εγώ, ίσως ακούσουν το δέντρο επειδή ανήκει στη φύση της οποίας λένε τόσο έντονα πως είναι τμήμα, απόλυτα προσαρμοσμένο στο σύνολο πραγμάτων με τα οποία υπάρχει σχέση αμοιβαίας και ασυναίσθητης απομύζησης. Ξεδιαλύνεται, δεν το πολυαναλογίζονται, και ούτε αισθάνονται ευθύς αμέσως τη δύναμη που ασκεί στα σώματά τους. Ελπίζω τα ουρλιαχτά μου να γίνουν κι αυτά με τη σειρά τους μόνιμα διαδιδόμενοι ψίθυροι ώσπου να φτάσουν να ηχούν μες στο κεφάλι τους χωρίς τη βοήθεια του αέρα, εγκαταστημένα πια, και τα σάλια μου συνεχώς αναβλύζων ιδρώτας πάνω στο δέρμα τους ώσπου να γίνουν κρούστα επαχθής. 
--
Ίσως τότε ανακαλύψουν πως δεν τους ταιριάζει πια η αυτοαναίρεση και πως οι ταυτότητές τους έστω και ρέουσες δεν είναι για ιδεαλιστική και θεωρητική, αφαιρετική μόστρα επί ακαδημαϊκής μόνο χρήσης. Πως η υπέρμετρα μονόπλευρη αυτοαναφορικότητά τους μας θολώνει τα τζάμια και πως πίσω από αυτά τα θολωμένα τζάμια δεν οδηγούμε ποτέ. Πως κλάμα και σύρσιμο δεν πάνε μαζί. Είναι δηλητηριώδες για τον κόσμο που μας τραβάει. Πως έπειτα από την ολοκληρωτική εξολόθρευση εννοιών που θεωρούνταν στοιχειώδεις τα όρια δράσης και ύπαρξης χάνονται μια και ο σκοπός, σε μια ύστατη προσπάθεια ανάδυσης, αγιάζει τα μέσα. Αλλά δεν υπάρχουν πια στοιχειώδη πράγματα. Τι είναι καν το "στοιχειώδες".
--
Θα ουρλιάξω.
Λες να φταίει η περίοδος;

Κοινή Λογική

Είναι αλήθεια δύσκολο να γίνουν αντιληπτές οι ρίζες που μιλάνε με τα βαθύτερα γήινα επίπεδα, τα δάκτυλα που χουν γίνει ένα με το μάρμαρο-πόσο σφιχτά το βαστούν αλήθεια-κι έχουν γλυφτεί μαζί με αυτό, κι έχουν επιστρωθεί με χρώματα ήδη ξεθωριασμένα και σκονισμένα, τα μάτια που έχουν συγκολληθεί με φιγούρες γυναικών που κάποια στιγμή φίλησαν τον κώλο του διαβόλου-που μεταξύ μας, οι φέροντες αυτά τα μάτια λένε πως τις αφορίζουν μα σα να φαίνεται πως τις ποθούν πιότερο. Ειν' πολύ δύσκολο να τα δούμε αφαιρετικά όλα αυτά. Κι έχουν παχύνει τόσο πολύ αυτές οι ρίζες των δακτύλων που μας βγάζουν τα μάτια, μα τόσο πολύ! Σχεδόν δε χωρούνε μες στο βολβό μας πια. Άστα να πάνε σου λέω, καμουζέλες μας έχουν κάνει. Τις απαραίτητες για την αμφίεση, βέβαια, μάσκες δεν τις αγοράζουμε από τα εποχιακά μαγαζιά, αυτές μας βρίσκουν. Ακούμε τον κρότο που κάνουν οι οπλές τους στο έδαφος καθώς καλπάζουν ξωπίσω μας και με το που μας ακουμπήσουν μπαίνουν έτσι αυτόματα σε ό,τι υπήρχε εκεί που ήταν παλιότερα τα μάτια μας. Να, όπως μας  βρίσκουν και μας αγαπάνε δια βίου τα ονόματά μας όταν γεννιόμαστε, ή όπως μας βρίσκει η θρησκεία μας και μας φέρνει κοντά στο νερό. Και όταν μπουν γουργουρίζουν ευχαριστημένες και αράζουν εκεί πέρα γιατί ξέρουν πως βρήκαν τη θέση τους. Αυτή είναι. Και ποτέ κανείς δεν αναρωτιέται ποιος τους είπε να έρθουν να μας βρούν ή πως ταιριάζουν εκεί, σαν καπότα στην ψωλή. Και όσο τις φορούμε τόσο πιο ασαφές γίνεται το περίγραμμά μας, τα όριά μας ξεθωριάζουν, το περιεχόμενό τους διαχέεται, γινόμαστε, ασαφείς και μετέωροι, "χωρίς σχήμα και χωρίς όγκο", όπως μας 'λέγαν στο σκολείο, και μπορείς να μας βάλεις όπου μα όπου θες! Σίγουρα αισθανόμαστε πολύ καλά επειδή όλοι κάνουμε τις ίδιες γρήγορες κινήσεις, μοιραζόμαστε κάτι, έναν πόνο, κυρίως κρατούμε τις παραδόσεις, ξέρεις πώς είναι τώρα αυτά!  Στο τέλος μας εισπνέουμε και μας ανακυκλώνουμε και κάπως έτσι πάνε τα πράματα. Εβίβες!