Εάν μπορούσα λοιπόν κι εγώ θα έσκαβα μια τρύπα στο χώμα, και θα ούρλιαζα εκεί μέσα όσο περισσότερο μπορούσα, όπως έγινε και σε 'κείνη την ιστορία που δεν έπρεπε κανείς να μάθει εκείνο το μυστικό. Και θα ούρλιαζα με τόση ορμή και λύσσα, μέχρι να έβγαζα και βλέννα απ'τα πνευμόνια μου για να είμαι σίγουρη πως θα πέσουν όλα έξω για να θαφτούν. Έπειτα θα έκλεινα την τρύπα και θα ερχόμουν κάθε μέρα να την ποτίζω με τα σάλια μου.
Εάν μπορούσα θα φύτευα έτσι ένα δέντρο του οποίου το θρόισμα των φύλλων θα μετέφερε τα ουρλιαχτά μου. Όπως στην ιστορία με τις καλαμιές. Και θα προσευχόμουν να είναι κάθε μέρα μανιασμένος ο αέρας, ξεδιάντροπος και αποχαλινωμένος για να μακελεύει τα αυτιά τους με τρόπο υπόρρητο και σχεδόν κρυφό. Σκέφτηκα αφού δεν ακούνε εμένα επειδή είμαι εγώ, ίσως ακούσουν το δέντρο επειδή ανήκει στη φύση της οποίας λένε τόσο έντονα πως είναι τμήμα, απόλυτα προσαρμοσμένο στο σύνολο πραγμάτων με τα οποία υπάρχει σχέση αμοιβαίας και ασυναίσθητης απομύζησης. Ξεδιαλύνεται, δεν το πολυαναλογίζονται, και ούτε αισθάνονται ευθύς αμέσως τη δύναμη που ασκεί στα σώματά τους. Ελπίζω τα ουρλιαχτά μου να γίνουν κι αυτά με τη σειρά τους μόνιμα διαδιδόμενοι ψίθυροι ώσπου να φτάσουν να ηχούν μες στο κεφάλι τους χωρίς τη βοήθεια του αέρα, εγκαταστημένα πια, και τα σάλια μου συνεχώς αναβλύζων ιδρώτας πάνω στο δέρμα τους ώσπου να γίνουν κρούστα επαχθής.
--
Ίσως τότε ανακαλύψουν πως δεν τους ταιριάζει πια η αυτοαναίρεση και πως οι ταυτότητές τους έστω και ρέουσες δεν είναι για ιδεαλιστική και θεωρητική, αφαιρετική μόστρα επί ακαδημαϊκής μόνο χρήσης. Πως η υπέρμετρα μονόπλευρη αυτοαναφορικότητά τους μας θολώνει τα τζάμια και πως πίσω από αυτά τα θολωμένα τζάμια δεν οδηγούμε ποτέ. Πως κλάμα και σύρσιμο δεν πάνε μαζί. Είναι δηλητηριώδες για τον κόσμο που μας τραβάει. Πως έπειτα από την ολοκληρωτική εξολόθρευση εννοιών που θεωρούνταν στοιχειώδεις τα όρια δράσης και ύπαρξης χάνονται μια και ο σκοπός, σε μια ύστατη προσπάθεια ανάδυσης, αγιάζει τα μέσα. Αλλά δεν υπάρχουν πια στοιχειώδη πράγματα. Τι είναι καν το "στοιχειώδες".
--
Θα ουρλιάξω.
Λες να φταίει η περίοδος;
Εάν μπορούσα θα φύτευα έτσι ένα δέντρο του οποίου το θρόισμα των φύλλων θα μετέφερε τα ουρλιαχτά μου. Όπως στην ιστορία με τις καλαμιές. Και θα προσευχόμουν να είναι κάθε μέρα μανιασμένος ο αέρας, ξεδιάντροπος και αποχαλινωμένος για να μακελεύει τα αυτιά τους με τρόπο υπόρρητο και σχεδόν κρυφό. Σκέφτηκα αφού δεν ακούνε εμένα επειδή είμαι εγώ, ίσως ακούσουν το δέντρο επειδή ανήκει στη φύση της οποίας λένε τόσο έντονα πως είναι τμήμα, απόλυτα προσαρμοσμένο στο σύνολο πραγμάτων με τα οποία υπάρχει σχέση αμοιβαίας και ασυναίσθητης απομύζησης. Ξεδιαλύνεται, δεν το πολυαναλογίζονται, και ούτε αισθάνονται ευθύς αμέσως τη δύναμη που ασκεί στα σώματά τους. Ελπίζω τα ουρλιαχτά μου να γίνουν κι αυτά με τη σειρά τους μόνιμα διαδιδόμενοι ψίθυροι ώσπου να φτάσουν να ηχούν μες στο κεφάλι τους χωρίς τη βοήθεια του αέρα, εγκαταστημένα πια, και τα σάλια μου συνεχώς αναβλύζων ιδρώτας πάνω στο δέρμα τους ώσπου να γίνουν κρούστα επαχθής.
--
Ίσως τότε ανακαλύψουν πως δεν τους ταιριάζει πια η αυτοαναίρεση και πως οι ταυτότητές τους έστω και ρέουσες δεν είναι για ιδεαλιστική και θεωρητική, αφαιρετική μόστρα επί ακαδημαϊκής μόνο χρήσης. Πως η υπέρμετρα μονόπλευρη αυτοαναφορικότητά τους μας θολώνει τα τζάμια και πως πίσω από αυτά τα θολωμένα τζάμια δεν οδηγούμε ποτέ. Πως κλάμα και σύρσιμο δεν πάνε μαζί. Είναι δηλητηριώδες για τον κόσμο που μας τραβάει. Πως έπειτα από την ολοκληρωτική εξολόθρευση εννοιών που θεωρούνταν στοιχειώδεις τα όρια δράσης και ύπαρξης χάνονται μια και ο σκοπός, σε μια ύστατη προσπάθεια ανάδυσης, αγιάζει τα μέσα. Αλλά δεν υπάρχουν πια στοιχειώδη πράγματα. Τι είναι καν το "στοιχειώδες".
--
Θα ουρλιάξω.
Λες να φταίει η περίοδος;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου