Ετούτο το μπλόγκι με στενοχωρεί κάπως. Κυρίως με εξοργίζει. Θέλω να κρύψω το πρόσωπό μου στις χούφτες μου για να κρυφτώ από τον παροντικό εαυτό μου. Μα είναι ο παροντικός εαυτός που ντρέπεται συνάμα. Το 'χω κάνει κιόλας, και μετά άρχισα να χασκογελώ γουρουνίσια και να εκσφενδονίζω σάλια, επειδή τόσο το καταχάρηκα που δεν ήμουν αλλά είμαι. Πάντως, πάντα το ξέρω από την αρχή ότι δεν ήμουν πια, αλλά το κάνω ούτως ή άλλως γιατί χρειάζομαι αυτή τη θεατρικότητα για να καταστήσω την αντιδιαστολή με την πραγματικότητα ακόμη πιο εμφατική. Δεν ξέρω ποια είναι η πραγματικότητα, το παρόν μου εννοώ τελοσπάντων, και ίσως πρέπει να σταματήσω να χρησιμοποιώ αυτή τη λέξη, μη γίνει πιο επιτελεστική απ'ό,τι είναι και τρέχουμε μετά, τι θα κάνω χωρίς τους σουρρεαλισμούς παναϊαμου. Ευτυχώς που είμαστε πρωτεϊκοί, έχουμε ανά πάσα στιγμή αποθηκευμένες στο μυαλό μας ταινίες που είχαμε την τιμή να ζήσουμε στις πρώτες τους προβολές, κωμικά χρυσωρυχεία πρώτης τάξεως. Παρ'όλα αυτά αυτό το μπλογκι με εξαγριώνει μα ύστερα λέω δε γαμιέται.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου