Euan Mcleod -Seated Figure Beneath Rocks (2012)

Οι κεραίες που έχω κατά μήκος και κατά πλάτος του σώματός μου, είναι τελευταία ιδιαίτερα ανήσυχες. Οι ρίζες τους σκούζουν σαν ποντίκια σε αμπάρια και οι κορφές τους λυσσομανούν, κι εγώ νιώθω πως γίνομαι ολάκερη συμπαγές, βαρύ βουνό που κατολισθαίνει ανήμπορο απ'τα υποχθόνια τραντάγματα και τους ψιθύρους που μεταφέρει ο αέρας και τις κάνει να τρίζουν. 

Κάθε βήμα, ακόμα και προσεκτικό απομυζούσε κι άλλο νερό απ'το έδαφος και δε μου απέμενε άλλο από τη βύθιση. Γι'αυτό σταμάτησα να περπατώ. Αν θέλω να πάω κάπου απλώς έρπομαι. Βρήκα την υγειά μου! Δεν είναι δα πως το βύθισμα σταματά, αλλά συμβαίνει πολύ πιο αργά. Έρπομαι και αναγκαστικά ελίσσομαι ώστε να αποφεύγω τις αιχμηρές γωνιές και όλων των λογιών τα εμπόδια. Το πιο ευχάριστο όλων από αυτήν τη διαδικασία είναι πως ο αέρας με φτάνει δυσκολότερα εκεί κάτω για να ταλαιπωρήσει τις εύθικτες κεραίες μου. 

Θα ήθελα να περπατήσω ξανά, το σκέφτομαι αρκετές φορές, μα φοβάμαι να το προσπαθήσω. Νομίζω πως μονομιάς θα βυθιστώ. Έχοντας μάθει, πλέον, να έρπομαι, σε κάθε υποψία ορθοστασίας τα άκρα μου τρέμουν και η οριζοντίωση αποτελεί μονόδρομο. Στην αρχή ανέβαλα συνεχώς τις προσπάθειες μα κάθε αποτυχία είναι πια σπαρακτικότερη. Σχεδόν νιώθω τον πόνο να γιγαντώνεται σε αναλαμπή δενδριτικών σχηματισμών, πρώτα στο στέρνο μου που ακουμπά το έδαφος και ύστερα στα άκρα, και μετά να χάνεται. Για να με καθησυχάσω, είπα στον εαυτό μου πως χορεύω. Πως το σούρσιμο είναι ένας ιδιαίτερος χορός που αφήνει με τη σειρά του πίσω μου ιδιαίτερα σημάδια. Θα 'λεγε κανείς πως ζωγραφίζω κιόλα! Επομένως υπό αυτήν την οπτική όλα φαίνονται εντάξει. 

Με ταράζει βέβαια λίγο και η κουφόβραση εδώ κάτω εξαιτίας της σχετικής έλλειψης του αέρα που λέγαμε πριν Ιδρώνω απελπιστικά πολύ, γίνομαι κάπως πελιδνή και νιώθω να εξατμίζομαι σταδιακά. Δε θα σηκωθώ. Όχι ακόμα. Η επιβίωση απαιτεί θυσίες.