Will there be enough water?

Καταπιάνομαι εδώ πέρα
με ιδέες
για τις οποίες σε δεύτερη ματιά
ξεριζώνω τρίχες και κατακρεουργώ θήλακες
γιατί νιώθω άσχημα που ξεχνώ
και έτσι θρηνώ 
τα λησμονημένα αρνητικά τους
αυτά που θα μπορούσα 
να ορθώσω σε ταινία
μικρού ή μεγάλους μήκους
εξαρτάται 
από τον αριθμό των νοητικών εμιγκρέδων
στις χώρες του έρωτα
-μάλλον μικρού εκεί που φτάσαμε-
όχι επειδή
αλλά γιατί δε μου αρέσει
το λαρύγγι να προηγείται της σύναψης
αλλά ίσως και να είναι ευφρόσυνο αυτό
παρά τις κακιές γλώσσες
ή τα τριχίδια
και ύστερα 
απλώς κάθομαι και πίνω το γάλα μου
και κοιτάω τον άσπρο πάτο
και τείνω το χέρι μου
στο μπράτσο του καναπέ
προτού οι αράδες του βιβλίου
φυτρώσουν μέλη
μα τους ξεφεύγω
λιγότερο δύσκολα απ'ό,τι θα 'θελα
και ούτε ο Duane 
με γραπώνει από τη μέση δυνατά
για να μείνω
μα πιο πολύ απ'όλες τις φορές που κάτι φουντώνει
με λένε Αλίκη
και δεν προσέχω τι γράφουνε οι ετικέτες στα μπουκάλια
και γίνομαι πολύ μικρή
και τότε τα τριχίδια μου λεν' να κολυμπήσω
για να μην πνιγώ.


Αμ δε : (