Στον κήπο μας φύτρωναν εδώ και κάμποσο καιρό ηλεκτροφόρα λουλούδια, εκεί που υπήρχε πρώτα πρώτα ο μεταλλικός ηλεκτροφόρος φράκτης. Όντας αθώα και βαρετά και υπερβολικά, προφανή με αυτήν την φορτική και αναντίρρητη για το ποιόν τους τάση να προσελκύσουν τους περαστικούς και 'σένα μαζί που ήσουν λιγότερο τέτοιος, με τα χρώματα και τις μυρωδιές και τις γύρεις και τα καμώματα και τις αυτοαναφορικές μοναδικότητες και φανφάρες, την ώρα που θα κοντοζυγώνεις, τα ποσοστά αδιαφορίας θα γλείφουν με τις φλόγες τους τα αυτιά των ζενίθ.


 Έχουν πάρει τη θέση των αστραφτερών στον ήλιο και στη βροχή συρμάτων, αυτών που συρρίζουν με το πέρασμα του ανέμου, των ψιθύρων τους, της μεταλλικής αίγλης, της τραχυτητας, του ερεθισμού του απαγορευμένου και της αλλοεπίπεδης σεξουαλικότητας, που ευχαρίστως πλησίαζες με ξεδιάντροπη εμμένουσα επιφύλαξη, και που συμμετέχοντας στο παιχνίδι σου, θήρευες, καταβρόχθιζες οπτικά, και όμως δεν τα άφηνες να σε ακουμπήσουν. 


Τώρα που η μεταμόρφωση ιδεαλιστικά ολοκληρώθηκε και ξέρεις πως η ηλεκτροφόρηση παρέμεινε, να παριστάνει τα αγγίγματα που έγιναν (ή που δεν έγιναν) και που τα λουλούδια δεν θέλουν να γδάρεις από αυτά, τώρα τώρα τώρα, που φτάσαμε εκεί που φτάσαμε, και δε σε ενδιαφέρει αν θα σε ακουμπήσουν, με ποιον τρόπο θα αναμειχθούν με σένα, θα τα αφήσεις να σε "συλήσουν";