Οντολογική αποπύκνωση

 l'évidence éternelle

   Rene Magritte (1948) 

Η μάνα μου

Η μάνα μου, λένε

Όσο αναλαμβάνεις το ρόλο της μάνας

στα αρχικά βήματα καθοδήγησης

σα να 'χεις δίκιο,

πως η ζωή δε μ'έχει μπολιάσει ως το μεδούλι

είμαι μικρή ακόμα εγώ εξάλλου

έτσι περάσαμε στο αφόρητο της δυστυχίας σου

κι επειδή

άφαντος κάποιος τρόπος να απαλλαγώ από δαύτο

να το χειριστώ

μικρή

γι'αυτό με λες έτσι

μα δεν πρόσμενες πως όσο ωριμάζω το νεούδι

βλέπω με μάτια που δε φαντάστηκες πως θα 'χα

πως θα με φορέσει τόση πνοή και πόνος

Αυτοεπιβεβαιωτκά μειδιάματα

ξεφορτώσου τα

και χάσου από μπροστά μου,

τις στιγμές που όλο και πιο πιστά και ευλαβικά με λιβανίζεις

είμαι μια κολασμένη, 455 τα δαιμόνια

Εξαϋλωση

πολτοποίηση

τοξικότητα

κάθε τουλούπα με εξαϋλώνει

μα φταίει η τραγική δυσπιστία

η τόση που δεν κάθισες 

ούτε να ξαποστάσεις,

ούτε να συληθείς.

Θα 'λεγε κανείς πως φαίνομαι να είμαι στ'αστέρια

μα είμαι στον πάτο

σκυμμένη

προσπαθώ να μαζέψω κάτι ψίχουλα

από την τροφή που κάποιος ανοικοκύρευτος καταβρόχθισε

όμως σταμάτα να μου φωνάζεις, 

πώς ξέρεις ότι δεν ήσουν εσύ αυτός;

Ειναι εμποτισμένα με κάποιο γιατρικό,

έτσι διάβασα κάποια χείλη να το αποκαλούνε στη συνέχεια

θα μας γιατρέψει όλους.

Η πόρτα χτύπησε και μου το 'πανε μετά, μα δεν τους άκουσα, ουτε και αυτήν

Μόνο τις ρυτίδες που συσπάστηκαν είδα

Μονο το τράνταγμα του δαπέδου από τα πόδια που χόρευαν ένιωσα

Μόνο.