 |
| Le Mal du Pays-René Magritte (1940) |
Στο λιμάνι, στη βρωμιά, στη μπλε, μονόπλευρα ζώσα εικόνα-είμαι σίγουρη πως δεν παρωξύνθεις και δεν ανακαλείς, - το χέρι που βγήκε, και δεν είδες
δεν είδες τι μας πόρισε εν κρυπτώ
βγήκε
με ακούμπησε
και μ'εναν άηχο παφλασμό βυθίστηκε και δεν κατάλαβε κανείς τίποτε, εκ των υστέρων μόνο αφού ψάχτηκα βρήκα ένα σημάδι εκτομής, γράπωσε, τράβηξε, έκοψε, ταξίδεψε, φυλάκισε και το υποκείμενο ουρλιάζει, δεν αντέχει τα ξυράφια του αέρα ή τα δόντια των κελιών ή τις αγάπες της παλάμης προς την πλάτη, ή την παρεργική ταυτοσημία. Θέλει ξανά και ξανά και ξανά τα λιμάνια και τη βρωμιά και το μπλε τους, τους έσχατους τόπους της σκέψης μου. Ό,τι πηγαίνει στραβά τώρα είναι οι μόνιμες υπάρξεις-ανυπαρξίες στο πεδίο της μήμης. Δυστυχώς το παρελθόν σου δεν ήταν αδρανές. Ψέματα, αίματα. Τα νύχια μου γέμισαν βρωμιές και δέρμα.
Μαντάρα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου