The Eye of Silence ~ Max Ernst (1944)

 Mου είπε πως συνήγαγε την εξομοίωσή μου με το πλήθος

πως τελικά η άβυσσος με κοίταξε πίσω

πως οι επαλληλίες διαστρεβλώσεων και ομογενοποιήσεων δε θα λάβουν τέλος

μου είπε πως αυτό το συννεφιαστό πράμα θα μείνει πάνω απ'το κεφάλι μου

να μου θυμίζει

μου είπε πως θα χρειαστώ τον ύπνο περισσότερο από ποτέ

μου είπε πως δεν ξέρει την απάντηση στο "και αν μου επιτεθούνε εφιάλτες;"

μου έδειξε την οδοντοστοιχία του με χάρη

την κόλλησε στο τζάμι που είχε θαμπώσει από τον άσχημο καιρό

μου είπε πως η φωνή μου είναι ψελλίζουσα

μου είπε πως γέλασε όταν του μίλησα για το φόβο περί του διηνεκούς

μου φάνηκε πως είπε πως και η μέρα γέλασε μαζί μου

πως κι εγώ πορεύτηκα με το μαχαίρι

μου είπε πως ενώ διάβασε, ενώ προειδοποιήθηκε, άφησε την ιστορία να τον οδηγήσει υπερβατικά

μου είπε πως αυτοδικαίως κέρδισα ένα δήγμα από τα δόντια του και μια ηθικολογική σπίλωση

μου είπε πως δεν έμεινα ακένωτη

μου είπε πως ήρθε το τέλος

δεν ξέρω αν μου είπε να σταματήσω να αναζητώ τα λεγμένα μέσα στα λεγμένα

λέω πως δεν ξέρω γιατί αν πάψω τα διάκενα τους θα με στριμώξουν και θα με πνίξουν

κρίμα γιατί τότε δε θα χω προλάβει να καταλάβω και πολλά...

-φεύγει τώρα, πάλι-

...μόνο να χλωμιάζω από τη φαινομενική δειλία, αδιαφορία και απουσία. Καραμέλες εγγενείς πλέον.