Χώρος, χρόνος, χρωματισμός

Καθόλου, σπάνια, έπιανα τον εαυτό μου να σου μιλάει κιόλα. Και όταν ήσουν εκεί και όταν δεν ήσουν. Ύψωνα τη φωνή μου, και η φωνή με παράσερνε και ήταν δύσκολο να μην την ακολουθήσω, παραδομένη στην ανάγκη να προσδιορίσω την απουσία κάποιου εσωτερικού, αυτόχθονος, καθολικά αναγνωρίσιμου χαρακτήρα, ήθελα με πάθος να ξεσκεπάσω την υποκρισία όσων τον υποστήριζαν και μετά αστεία κορδόνωνταν για πολύχρωμες υπάρξεις ή ακόμα πιο ενδελεχώς ορμώμενοι, για υπάρξεις άνευ χρώματος, υφής, χρόνου, τονου.  Τελείως μεταξύ μας, ήσουν κι εσύ μέσα σε αυτούς. Μόνο, να, δεν είναι πως είχα εμφωλευθεί σε μια τέτοια αγόρευση, δε νομίζω δηλαδή. Ήμουν περισσότερο στο χείλος του λόγου, με την υπόλοιπη εγκεφαλική μάζα που χειρίζεται αντίληψη και έκφραση και τα λοιπά συστήματα μετεγγραφής, να επιδίδεται σε παρατηρήσεις του περιβάλλοντος μας, σε εμπνεύσεις και στιχάκια που ποτέ τελικά δεν γέμισαν σελίδες. Και ήταν κρίμα αλήθεια,φάνταζε θριαμβική η πυρετώδης εσωτερική εργασία, η λήψη τόσων ερεθισμάτων το λεπτό, αλλοτινά θα μπορούσα να οδηγηθώ σε εκφραστικές ακρώρειες ως προς ανομολόγητες διαστροφές, θα μπορούσες να πάρεις μια γεύση από όλες, ενώ τώρα, αδράνεια, ανέμπνευστα, άζουμα, άγευστα πράγματα.


Σε βρίσκω μπροστά μου ακόμα, που λες, ναι. Σου μιλάω ακόμα, χωρίς να είσαι εκεί, τ' ομολογώ. Εκνευρίζομαι με τα ψέματά σου, το μόνιμο φενακισμένο χαρακτήρα εκφοράς σου, τον οποίο προσποιούμενη πως έπαιρνα στα σοβαρά, εθίστηκα στην πίστη της άρνησης. Μέχρι που προδόθηκες φυσικά. Κοιμάσαι και θωπεύεις πόδια γύρω σου. Απλώνετε το χέρι σας και πιάνετε, κύριε. Ό,τι πιάσετε, τι διαφορά θα κάνει! Βρίσκω την ευκαιρία και ονειροπολώ μπροστά σου για κανονισμένα ταξίδια, από αυτά που δε θα πάμε μαζί, τελικά. Η φωνή υψώνεται, χάνεται, βραχνιάζει, χρωματίζει, κυματώδης, σβήνει. Το χέρι και αυτό υψώνεται, σε θεατρικές προσπάθειες. Θα μπορούσε να προσπαθήσει να μιλήσει και άλλο αγαπητέ. Δυστυχώς η λησμονιά μου δεν είναι αξιέπαινη. Αυτό το ελάττωμα σε αγαπάει όσο εσύ την αταξία.

"Enough of symbolism and these escapist themes of purity and innocence"
(8½, 1963, Federico Fellini)